,

Her ne kadar biz gençlere milyonlarca öğüt verilse de bizler birçok şeyi (hatta her şeyi) yaşayarak öğreniyoruz. Çünkü yaşayarak öğrenmeyi seviyoruz.

Cesur olmayı, bir köşeye sinip de kaçırdığımız fırsatlardan öğreniyoruz. Doğru cevabı biliyoruz fakat korkuyoruz parmak kaldırmaya emin olamıyoruz ve bir arkadaşınız parmak kaldırıp doğru cevabı verdiğinde 'tüh al işte gerizekalı' diyerek öğreniyoruz sonraki seferde parmak kaldırmamız gerektiğini ya da o çok sevdiğiniz ama bir türlü açılamadığınız kız/erkek başkasına size bakarak gülmesini istediğiniz şekilde gülümseyince en azından şansınızı niye denemediğinizi düşünüyorsunuz ve o zaman kendinize gerizekalıdan fazlasını yakıştırabiliyorsunuz. 

Sonra gün geliyor, mutluluğun bu dünyada en güzel şey olduğunu anlıyorsunuz. Mutlu olmanın da sadece ve sadece mutlu etmekten geldiğinin farkına varıyorsunuz. Bir süre mutlu olursanız herkes mutlu olur sanıyorsunuz. Bağırıyorsunuz. Kavga ediyorsunuz. Hatalar yapıyorsunuz. Sonra anlıyorsunuz ki ancak mutlu etmeye çabalarsanız siz de dahil herkes mutlu oluyorsunuz.

Karşındaki yapmıyor diye içindekileri duyguları saklamanın ne kadar da saçma olduğunu anlıyorsunuz. Siz seviyorsunuz ve bunu ifade edebiliyorsunuz. Öyleyse niye duruyorsunuz. Belki de ben yaparsam o da yapabilir diyorsunuz. İşte o zaman doğru yolu buluyorsunuz.

Eğer birisini seviyorsanız affetmeyi öğrenmek gerektiğini öğreniyorsunuz. Çünkü hata yapmak insanlara mahsus ve sevdiğiniz kişilerde hata yapabilir. Ya affedeceksiniz ya da eğer mümkünse sevginizden vazgeçeceksiniz. 

Kimseye ama kimseye fazla güvenmemeyi öğreniyorsunuz. Bunu size milyonlarca kez zarar görebileceğiniz söylendiği halde kazık yemeden malesef anlayamıyorsunuz.

Sinirlenince kötü sözler söylemenin iyi sonuçlar doğurmadığını öğreniyorsunuz. Kötü sözler anlık bir rahatlamadan başka hiç bir şey vermiyor. Siz bu her seferinde sinirlendiğinizde o sözleri söylediğinizde hissediyorsunuz.

Bana kalırsa hayatta yaşayıp öğrendiğimiz en kötü şey (herkesin başına gelmeyebilir) hayattaki mutluluğumuzu, rahatımızı, sıkıntılarımızı başkalarına bağlamak veya yüklemek...         Hayatta mutlu olabilmek için kimseye ihtiyacımız yok. Ayrıca kimsenin de bize ihtiyacı yok. Sevdiklerimizi bizleri, bizim istediğimiz gibi sevmeye zorlamaktan vazgeçmeliyiz. Onların sevgisini olduğu gibi kabul etmeliyiz. Gerçekten ailemizi, arkadaşlarımızı ya da sevgilimizi seviyorsak bunu yapmalıyız, yapabiliriz. Mutsuzluklarınızı da kimseye yüklemeyin. Onların sebebi bizleriz. Kimseyi suçlamayarak yaşarsak kötülükleri, mutsuz zamanlarımızı daha kolay unuturuz. Yoksa hep suçlayacak bir kişi olur ve siz suçlamaktan hiç vazgeçmezsiniz.

Herkes bu hayatta iyi olsun kötü olsun her şeyi yapabilecek güce sahiptir. Ne yazık ki büyüklerimiz ne kadar öğüt verse de çoğumuz yukarıda bahsettiğim her şeyi yaşayarak öğrenir...

Hepimiz bir şekilde başkalarını eleştirmişizdir. Büyük bir ihtimalle de hayatımız boyunca eleştirmeye devam edeceğiz... Peki ya biz ne kadar doğru hareketler sergiliyoruz. Bunu pek düşünmüyoruz galiba. Üniversite 

hayatım boyunca hayata dair öğrendiğim en önemli şey şu: Çok akıllı, çalışkan, zeki ya da dürüst olmanız size

 maddi olarak bir şey kazandırmıyor. Kazanmanız için, tabiri caizse ağzınızın iyi laf yapması yeterli... 

Çevremizde gördüğümüz herkesin etik, ahlak üzerine mükemmel nutuklar atacak kadar bilgi ve kelime 

dağarcığına sahip olduğunu görüyoruz. Ama bu etik üzerine muhteşem nutuklar atabilecek kişilerin 

davranışlarına bakıyorsunuz ve gördüğünüz şey çelişkiden başka bir şey değil.

Çok okumuş, çok gezmiş hatta başkalarından daha fazla yaşamış olmak bile insanlara ahlaki konularda 

yapabilme, bunları hiç görmeme (ya da görmezden gelme) yetisi kazandırabiliyor. Sonra da gidip başka 

kişileri, başka yaşam tarzlarını ve yaşadığımız düzeni eleştiriyoruz. 

Biz bir bozuk düzende yaşıyorsak o düzeni bozan da bizleriz. İnsanları eleştirmek, kendimizi masalların diyarı kaf dağında görmekten önce yapmamız gereken çok önemli bir şey var: ruhumuzu düzeltmek. Ruhumuzu düzeltebilirsek eğer çevremizdeki eleştirdiğimiz kişilerde yaşadığımız bozuk düzende iyiye gidebilir.

İKİ ŞEY....

İki Şey;

İki şey 'Kalitesiz insan'ın özelliğidir :
1- Şikayetcilik
2- Dedikodu

İki şey çözümsüz görünen problemleri bile çözer :
1- Bakış açısını değiştirmek
2- Karşındakinin yerine kendini koyabilmek

İki şey yanlış yapmanı engeller:
1- Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgecinden geçirmek
2- Hak yememek

İki şey kişiyi gözden düşürür :
1- Demagoji (Laf kalabalığı)
2- Kendini ağıra satmak (övmek, vazgeçilmez göstermek)

İki şey insanı 'Nitelikli insan' yapar :
1- İradeye hakim Olmak
2- Uyumlu Olmak

İki şey 'Ekstra Değer' katar :
1- Hitabet ve diksiyon eğitimi almak
2- Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

İki şey geri bırakır :
1- Kararsızlık
2- Cesaretsizlik

İki şey kaşif yapar :
1- Nitelikli çevre
2- Biraz delilik

İki şey ömür boyu boşa kürek çekmemeni sağlar :
1- Baskın yeteneği bulmak
2- Sevdiğin işi yapmak

İki şey başarının sırrıdır :
1- Ustalardan ustalığı öğrenmek
2- Kendini güncellemek

İki şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır :
1- Niyetin saf olması
2- Ruhsal farkındalık

İki şey milyonlarca insandan ayırır :
1- Sorunun değil, çözümün parçası olmak
2- Hayata ve her şeye yeni (özgün, orijinal, farklı) bakış açısıyla yaklaşabilmek

İki şey gelişmeyi engeller :
1- Aşırılık (mubalağa,abartı,ifrat,tefrit)
2- Felakete odaklanmış olmak

İki şey çözüm getirir :
1- Tebessüm
2- Sukut (susmak)

İki şeyin değeri kaybedilince anlaşılır:
1- Anne
2- Baba

İki şey geri alınmaz:
1- Gecen zaman
2- Söylenen söz

İki şey ulaşmaya değerdir:
1- Sevgi
2- Bilgi

Bunları Biliyor muydunuz?

Somurtan insanların, daima, tebessüm eden insanlara nispeten, yüzlerinin daha ...erken ve daha fazla kırıştığını,

• Simaların iç dünyamızın aynası olduğunu,• Somurtmanın yorgunluk ifadesi değil de aldatmaca olduğunu,

• Somurttuğumuzda 18, gülümsediğimizde ise sadece 3 kasımızı kullandığımızı,

ÇOCUĞUNUZA;

A- AKIL VERMEYİN

B- BAŞKALARINA BENZEMESİNİ BEKLEMEYİN

C- CİDDİYE ALIN